สวัสดีครับท่านผู้อ่านจากที่ไม่ได้พบกันนานมากมากมีใครคิดถึงกันบ้างไหมครับ แต่ผมคิดถึงทุกท่านเหล่าผู้รักรองเท้าทั้งหลายวันนี้ไม่มีรองเท้าแนะนำแต่มีเรื่องสั้นมาให้อ่านครับเกี่ยวกับรองเท้าแต่งเองรองอ่านดูคราบ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีคนทำรองเท้าคนหนึ่งได้อพยพจากเมืองบ้านเกิดเพื่อออกไปเสาะแสวงหา ความท้าทายใหม่ ๆในชีวิต ให้กับตัวเค้าเอง จึงได้ออกเดินทางไปยังเมือง ๆ หนึ่งที่มีคนเล่าขานกันว่าเป็นเมืองที่ไม่มีคนใส่รองเท้า เค้าจึงออกเดินทางเพื่อไปปลดปล่อยความเป็นอารยธรรมโบราณของเมืองนั้น เมื่อเค้าไปถึงก็พบกับความน่าสงสารของคนในเมืองนั้น เพราะทุกคนในเมืองต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดในการทำกิจกรรมต่าง ๆ เค้าจะได้ทำรองเท้าไปถวายให้เจ้าเมืองของคนไม่ใส่รองเท้าพระราชาจึงได้ลองใส่รองเท้าที่คนทำรองเท้านำไปถวายเมื่อพระราชาเดินไปเยียบเศษแก้ว เป็นที่หน้าตกใจของคนในเมืองนั้นเพราะเท้าของพระราชาไม่เป็นอะไรเลย ทุกคนในเมืองต่างโห่ร้องดีใจ แล้วไปตะโกนชื่อของคนทำรองเท้า พระราชาจึงมอบบ้านและที่ดินให้กับคนทำรองเท้าเพื่อให้ตั้งรกรากอยู่ในเมืองนั้น แต่คนทำรองเท้าไม่รับสิ่งที่พระราชามอบให้ จึงบอกกับพระราชาว่า ตนต้องการหาความท้าทายใหม่ ๆ ในชีวิต ตนขอแค่ได้ทำรองเท้าให้คนทั้งเมืองและขอม้ากับเกวียนและเสบียงเต็มคันรถก็พอ พอทำรองเท้าให้ทุกคนเสร็จ เค้าก็จะขอออกเดินทางไปยังเมืองอื่น พระราชาก็ตกลงพร้อมได้ให้ทหารจัดข้าวของตามคนทำรองเท้าต้องการ และเมืองคนไม่ใส่รองเท้าก็ได้อยู่กันอย่างมีความสุข พระราชาได้กล่าวกับคนทำรองเท้าว่า เจ้าจงสร้างสรรห์รองเท้าเพื่อมวลมนุษย์ต่อไปเพื่อประโยชสุขของมวลมนุษยชาติ